TEVEKKÜL ve TEDBİR
Cenâb-ı Hak şöyle buyurur:
     "Müminlere düşen, sadece Allah'a dayanıp güvenmeleridir"                                 (Âl-i imrân 3/122).
Tevekkül, her işi oluruna bırakıp bir şey yapmamak; mesela maişet için uğraşmamak, hasta olunca ilaç içmemek, dinini öğrenmek için çalışmamak demek değildir.
Rabbimiz, kimseye muhtaç olmamak için çalışmayı, hasta olmamak için tedbir almayı, çocuk sahibi olmak için evlenmeyi, hasta olunca ilaç kullanmayı sebep kılmıştır.
Kulun vazifesi o kapıya giderek talep edip beklemektir.
Çiftçi, önce tarlasını sürüp ekime hazırlayacak, tohumu atacak, sulayacak, gübresini verecek; bütün bunları yaparken ve yaptıktan sonra iyi ürün vermesi için Rabb'ine dua ederek O'na güvenip dayanacak, sonucu O'ndan bekleyecektir.
Bunların hiçbirini yapmadan "Kader ne ise o olur" tarzında bir anlayış, tembellik ve miskinliktir. Dinimiz böyle bir anlayışı kabul etmez. Merhum Mehmed Akif der ki:
"Allah'a dayan, sa'ye (çalışmaya) sarıl, hikmete râm ol,
Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol."
Fahr-i Cihan Efendimiz (s.a.v), tevekkül hususunda da en güzel bir örnektir. O, her işte kendisine düşenleri yaptıktan sonra Allah'a tevekkül etmiştir.